| |
|
หลักย่อ
ๆ สำหรับการเตรียมการพูด |
|
| |
|
1.
จงคิดก่อนว่า จะพูดเรื่องอะไร กรณีที่ผู้เชิญไม่ได้เจาะจงหัวข้อให้จงพูดเรื่องที่เราถนัด
เรื่องที่เราสนใจ |
|
| |
ที่สุด
หรือเรื่องที่เรารู้ดีที่สุด แต่ก็ต้องมีการเตรียมการพูดอยู่ดี เพื่อเรียงลำดับขั้นตอนการพูด |
|
| |
|
2.
ถ้าผู้เชิญกำหนดหัวข้อมาให้แน่นอน คราวนี้แหละที่จะต้องเตรียมด้วยการเริ่มเขียนหัวข้อไว้ก่อน
แล้ว |
|
| |
เรียบเรียงแนวคิดประเด็นเสนอ
ขยายความจากหัวข้อนั้น ๆ เป็นลำดับขั้นตอนให้ดี อย่าประมาทว่ารู้ดีแล้ว |
|
| |
|
3.
หลังจากเตรียมหัวข้อ และเรียบเรียงดีแล้ว ขั้นต่อไปก็คือ ค้นคว้าเพิ่มเติมจากตำรับตำราหรือสิ่งพิมพ์ |
|
| |
ต่าง
ๆ โดยเฉพาะตัวเลข
วันเดือนปี ชื่อคน หรือชื่อสถานที่ต้องถูกต้องแม่นยำ |
|
| |
|
4.
เมื่อเขียนและเรียบเรียงคำบรรยาย หรือคำปราศรัยเสร็จสิ้นแล้ว ก็ต้องนำมาขัดเกลา
หรือตัดทอน ให้ |
|
| |
เนื้อความสละสลวย
ไม่เยิ่นเย้อหรือห้วนเกินไป เตรียมเหตุผล ข้ออ้างอิง ตัวอย่าง คำคมต่าง
ๆ ให้พร้อม เพื่อเพิ่ม |
|
| |
สีสันการบรรยายให้น่าฟัง |
|
| |
|
5.
เสร็จแล้วก็ลองนำมาอ่านดู ออกเสียงดัง ๆ หลาย ๆ เที่ยว จนจำขึ้นใจ ดูว่ามีคำนำ
เนื้อเรื่อง และบท |
|
| |
สรุปครบถ้วนไหม |
|
| |
|
6.
การเตรียมการพูด ไม่ใช่การท่องจำ แต่ต้องแม่นในแนวคิด และประเด็นเสนอ
อย่าไปจำคำพูดของใคร |
|
| |
มาทั้งดุ้น
นอกจากจะหยิบยกคำคม หรือวาทะของบุคคลสำคัญมาประกอบการพูด และควรให้เกียรติท่านเหล่านั้น |
|
| |
ด้วยการเอ่ยชื่อท่านหรือชื่อหนังสือด้วย |
|
| |
|
นักพูดที่ดี
ต้องมีอะไรเป็นของตนเองบ้างในการพูด หากจำเป็นต้องจำคำเขามาพูด ก็ให้คิดดัดแปลงบ้าง |
|
| |
อย่าให้เหมือนกันแบบลอกเอามาทั้งดุ้น
นักพูดต้องอ่านมากและฟังมาก |
|
| |
|
7.
จะต้องฝึกหัดพูดคนเดียวหน้ากระจกหลาย ๆ ครั้ง จะวางท่าทางอย่างไร จะใช้ภาษามือให้เหมาะสม |
|
| |
กลมกลืนอย่างไร
จะวางสีหน้าอย่างไรถึงจะดูเป็นธรรมชาติ อย่าพยายามใช้มือประกอบ จนขวักไขว่น่าเวียนหัว |
|
| |
|
จงฝึกซ้อมให้เหมือนกับการขึ้นพูดจริง
จับเวลาด้วย เพื่อตัดทอนเพิ่มเติมตามเวลาที่กำหนด ฝึกมากครั้ง |
|
| |
ได้ก็ยิ่งดี
จะได้มีความคล่องตัว และมั่นใจมากขึ้น |
|
| |
|
|